Дар таърихи ҳар як миллату давлат марҳилаҳое ба вуқӯъ меоянд, ки аҳаммияти онҳо аз доираи як воқеаи сиёсӣ фаротар рафта, сарнавишти минбаъдаи давлат, ҷомеа ва наслҳои ояндаро муайян месозанд. Барои миллати тоҷик даврони соҳибистиқлолӣ ва, бахусус, марҳилаи барқарорсозии сохти давлатдорӣ, расидан ба сулҳу ваҳдати миллӣ ва таҳкими пояҳои давлатдории навин чунин давраи сарнавиштсоз ба ҳисоб меравад. Дар ин раванд шахсияти сиёсии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо рӯйдодҳои муҳимми таърихи навини кишвар пайванди ногусастанӣ дорад.

Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон на танҳо ҳамчун санаи муҳими тақвимӣ, балки ҳамчун фурсати арзёбии сабақҳои таърих, дарки масъулияти роҳбарӣ ва арҷгузорӣ ба ниҳоди президентӣ дар низоми давлатдории миллӣ аҳаммияти хосса дорад. Ин рӯз моро водор месозад, ки ба роҳи тайкардаи Тоҷикистони соҳибистиқлол назар афканда, нақши роҳбарияти давлатро дар ҳифзи истиқлолият, таъмини сулҳу субот, таҳкими ваҳдати миллӣ ва муайян намудани самтҳои стратегии рушди мамлакат амиқтар дарк намоем.

Барои дуруст арзёбӣ намудани моҳияти Рӯзи Президент зарур аст, ки ба воқеаҳои ибтидои солҳои навадуми асри гузашта назар афканем. Тоҷикистон баъди ба даст овардани Истиқлоли давлатӣ ба марҳилаи ниҳоят мураккаби таърихӣ ворид гардид. Ихтилофҳои шадиди сиёсӣ, мухолифатҳои дохилӣ ва ҷанги шаҳрвандӣ сохтори давлатиро ба буҳрони амиқ гирифтор намуда, пояҳои иқтисодӣ ва иҷтимоии мамлакатро заиф гардониданд. Ҳазорон нафар шаҳрвандон аз макони зисти худ маҳрум шуда, қисми зиёди онҳо маҷбур гардиданд, ки тарки Ватан намоянд. Иқтисоди миллӣ рӯ ба таназзул оварда, фаъолияти бисёр муассисаҳои давлатӣ ва соҳаҳои ҳаётан муҳим халалдор гардид. Дар чунин вазъият хатари аз байн рафтани ваҳдати миллӣ, заиф шудани истиқлолият ва халалдор гардидани тамомияти арзии кишвар воқеияти нигаронкунанда буд.

Иҷлосияи XVI Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки 16 ноябри соли 1992 дар Қасри Арбоби шаҳри Хуҷанд ба кори худ оғоз намуд, дар таърихи навини давлатдории тоҷикон мақоми барҷаста дорад. Ин иҷлосия дар шароити ниҳоят мураккаби сиёсӣ баргузор гардида, барои барқарор намудани ҳокимияти давлатӣ, муайян кардани самтҳои минбаъдаи рушди мамлакат ва ҳифзи истиқлолияти миллӣ аҳаммияти ҳалкунанда касб кард. 19 ноябри соли 1992 муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон Раиси Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб гардиданд. Аз ҳамон лаҳза марҳилаи нави давлатсозӣ оғоз ёфта, масъулияти роҳбарии давлат дар шароите ба зиммаи эшон гузошта шуд, ки ҷомеа ба сулҳ, субот, итминон ба оянда ва эҳёи умед ба зиндагии осоишта ниёзи шадид дошт.

Дар чунин шароити тақдирсоз масъалаи наҷоти давлат, барқарор намудани сохти конститутсионӣ, таъмини сулҳу субот ва ҳифзи якпорчагии кишвар ба вазифаи аввалиндараҷаи роҳбарияти нав табдил ёфт. Муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон аз рӯзҳои нахустини роҳбарӣ масъалаи ба ҳам овардани неруҳои сиёсӣ, қатъи даргириҳо, оғози музокироти сулҳ ва фароҳам овардани шароити мусоид барои бозгашти гурезаҳо ба Ватанро дар маркази сиёсати давлатӣ қарор доданд.

Дар ин раванд андешаи ҳифзи давлатдории миллӣ ва муттаҳид намудани ҷомеа дар атрофи манфиатҳои умумимиллӣ аҳаммияти аввалиндараҷа пайдо кард. Зеро дар шароити буҳронӣ танҳо бо роҳи барқарор намудани эътимоди байни шаҳрвандон, эҳтироми манфиатҳои умумӣ ва фароҳам овардани заминаҳои ҳамдигарфаҳмӣ метавонист роҳи расидан ба сулҳи пойдор кушода шавад.

Яке аз рӯйдодҳои муҳимтарини таърихи навини Тоҷикистон ба имзо расидани Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон 27 июни соли 1997 мебошад. Ин санади таърихӣ ба ҷанги шаҳрвандӣ хотима бахшида, барои оғози марҳилаи нави ҳаёти сиёсӣ, иқтисодӣ ва иҷтимоии мамлакат замина фароҳам овард. Раванди сулҳи тоҷикон нишон дод, ки ҳатто ихтилофҳои мураккаби сиёсӣ низ бо роҳи муколама, музокирот, гузаштҳои мутақобила ва дарки манфиатҳои умумимиллӣ метавонанд ҳалли худро пайдо намоянд.

Сулҳ барои Тоҷикистон танҳо қатъи даргириҳои мусаллаҳона набуд. Он маънои барқарор шудани эътимоди мардум, эҳёи муносибатҳои иҷтимоӣ, бозгашти гурезаҳо, барқарор гардидани фаъолияти сохторҳои давлатӣ ва фароҳам омадани шароити мусоид барои рушди мамлакатро дошт. Аз ин рӯ, таҷрибаи сулҳи тоҷикон имрӯз низ ҳамчун яке аз сабақҳои муҳими таърихи давлатдории миллӣ арзиши бузург дорад.

Маҳз дар заминаи ин рӯйдодҳои таърихӣ нақши роҳбарияти сиёсӣ дар таъмини сулҳу ваҳдат, таҳкими пояҳои давлатдорӣ ва муайян намудани самтҳои минбаъдаи рушди кишвар равшантар зоҳир мегардад. Таҷрибаи солҳои аввали истиқлолият моро водор месозад, ки сулҳу суботро ҳамчун арзиши бебаҳо ҳифз намуда, нагузорем, ки ихтилофу тафриқа манфиатҳои умумимиллиро халалдор созанд.

Дар баробари раванди сулҳ, ташаккули заминаҳои ҳуқуқии давлатдории соҳибистиқлол яке аз вазифаҳои муҳимми таърихӣ ба ҳисоб мерафт. Қабули Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон 6 ноябри соли 1994 тавассути раъйпурсии умумихалқӣ дар ин самт рӯйдоди сарнавиштсоз гардид. Конститутсия Тоҷикистонро ҳамчун давлати соҳибихтиёр, демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва ягона муайян намуда, асосҳои сохтори конститутсионӣ, низоми мақомоти давлатӣ, ҳуқуқу озодиҳо ва уҳдадориҳои шаҳрвандонро муқаррар кард.

Ин санади олии ҳуқуқӣ барои ташаккули низоми муосири давлатдорӣ, таҳкими қонуният, таъмини волоияти қонун ва рушди муносибатҳои ҷамъиятӣ заминаи устувор гузошт. Маҳз тавассути Конститутсия принсипҳои асосии давлатдории миллӣ муайян гардида, самтҳои фаъолияти мақомоти давлатӣ дар асоси меъёрҳои ҳуқуқӣ ба танзим дароварда шуданд.

Дар ин замина, ташаккул ва таҳкими ниҳоди президентӣ ҳамчун яке аз унсурҳои муҳими низоми конститутсионии Ҷумҳурии Тоҷикистон аҳаммияти махсус касб намуд. 6 ноябри соли 1994 муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар асоси интихоботи умумихалқӣ Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб гардиданд. Ин рӯйдод дар таърихи давлатдории навини тоҷикон марҳилаи муҳимми ташаккули ниҳоди президентӣ ба ҳисоб меравад. Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки ҳамасола 16 ноябр таҷлил мегардад, ба рамзи эҳтиром ба ниҳоди президентӣ, арзишҳои давлатдорӣ ва масъулияти роҳбарӣ табдил ёфтааст.

Моҳияти таҷлили ин сана дар гиромидошти ниҳоди президентӣ, эҳтиром ба арзишҳои конститутсионӣ, дарки масъулияти роҳбарӣ ва омӯзиши сабақҳои таърихи давлатдории миллӣ ифода меёбад. Ниҳоди президентӣ дар низоми сиёсии кишвар яке аз рукнҳои муҳими давлатдорӣ буда, фаъолияти он дар доираи Конститутсия ва қонунгузории амалкунанда муайян карда мешавад.

Маҳз тавассути ташаккули низоми устувори давлатдорӣ, таҳкими сохторҳои конститутсионӣ ва муайян намудани самтҳои стратегии рушд заминаи зарурӣ барои пешрафти минбаъдаи мамлакат фароҳам омад. Дар ин раванд, масъалаи муттаҳидсозии ҷомеа, ҳифзи манфиатҳои миллӣ ва таъмини суботи сиёсӣ ҳамчун омилҳои асосии пешрафти давлат аҳаммияти хосса пайдо намуданд.

Дар марҳилаҳои минбаъдаи рушди мамлакат сиёсати давлатӣ ба таҳкими пояҳои иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии кишвар равона гардид. Пас аз барқарор шудани сулҳу субот зарурати эҳёи иқтисоди миллӣ, бартараф намудани оқибатҳои ҷанги шаҳрвандӣ, барқарорсозии инфрасохтор ва фароҳам овардани шароити мусоид барои зиндагии шоистаи аҳолӣ ба миён омад.

Дар ин раванд муайян гардидани ҳадафҳои стратегии рушди мамлакат аҳаммияти махсус касб кард. Таъмини истиқлолияти энергетикӣ, раҳоӣ аз бунбасти коммуникатсионӣ, таъмини амнияти озуқаворӣ ва саноатикунонии босуръати кишвар ҳамчун самтҳои афзалиятноки сиёсати иқтисодии давлат муайян шуданд. Ин ҳадафҳо барои сафарбар намудани захираҳои миллӣ, ҷалби сармоя, рушди истеҳсолот, бунёди иншооти муҳимми инфрасохторӣ ва тақвияти иқтидори иқтисодии мамлакат замина гузоштанд.

Татбиқи ин ҳадафҳо дар шароити мураккаби иқтисодии ҷаҳонӣ тақозо менамояд, ки истифодаи самараноки захираҳои миллӣ, ҷорӣ намудани технологияҳои муосир, рушди соҳибкорӣ ва баланд бардоштани рақобатпазирии маҳсулоти ватанӣ пайваста дар маркази таваҷҷуҳ қарор дошта бошанд. Дар ин замина, бунёди иншооти энергетикӣ, таҷдиду сохтмони роҳҳои автомобилгард, нақбҳо, пулҳо, корхонаҳои саноатӣ ва дигар иншооти ҳаётан муҳим ҷузъи муҳими раванди рушди мамлакат ба ҳисоб мераванд.

Дар баробари ин, масъалаи таҳкими мавқеи Тоҷикистон дар арсаи байналмилалӣ ва пешбурди сиёсати хориҷии мутавозин яке аз самтҳои муҳимми давлатдорӣ маҳсуб меёбад. Дар шароити ҷаҳонишавӣ, тағйирёбии вазъи сиёсиву иқтисодии ҷаҳон ва пайдоиши таҳдидҳои нави минтақавию байналмилалӣ ҳифзи манфиатҳои миллӣ, густариши муносибатҳои дӯстона бо давлатҳои ҷаҳон ва иштироки фаъол дар ҳалли масъалаҳои глобалӣ аҳаммияти рӯзафзун пайдо мекунад.

Тоҷикистон дар ин самт бо ташаббусҳои байналмилалии марбут ба масъалаҳои об, ҳифзи пиряхҳо ва тағйирёбии иқлим таваҷҷуҳи ҷомеаи ҷаҳониро ба мушкилоти муҳими экологӣ ҷалб намудааст. Ташаббусҳои Тоҷикистон дар Созмони Милали Муттаҳид, аз ҷумла эълон гардидани соли 2003 ҳамчун Соли байналмилалии оби тоза, солҳои 2005–2015 ҳамчун Даҳсолаи байналмилалии амал «Об барои ҳаёт», солҳои 2018–2028 ҳамчун Даҳсолаи байналмилалии амал «Об барои рушди устувор» ва соли 2025 ҳамчун Соли байналмилалии ҳифзи пиряхҳо аз ҷумлаи иқдомҳои муҳим дар ин самт мебошанд.

Ин ташаббусҳо нишон медиҳанд, ки Тоҷикистон дар баробари ҳифзи манфиатҳои миллӣ ба таҳкими ҳамкориҳои байналмилалӣ, рушди устувор ва ҳалли мушкилоти умумибашарӣ низ саҳм мегузорад. Ба ин васила, кишвар дар баррасии масъалаҳое, ки ба ояндаи инсоният ва наслҳои минбаъда таъсири бевосита доранд, мавқеи худро ифода менамояд.

Ҷанбаи дигари муҳимми сиёсати давлат таҳкими худшиносии миллӣ, эҳтиром ба таъриху фарҳанг, ҳифзи арзишҳои маънавӣ ва баланд бардоштани ҳисси ватандӯстии шаҳрвандон мебошад. Зеро давлатдорӣ танҳо аз фаъолияти сохторҳои сиёсиву маъмурӣ иборат набуда, пеш аз ҳама ба сатҳи худшиносӣ, маърифати ҳуқуқӣ, фарҳанги сиёсӣ ва масъулияти шаҳрвандии ҷомеа вобаста мебошад.

Миллате, ки таърихи худро мешиносад, забону фарҳанг ва арзишҳои миллии худро эҳтиром мекунад, метавонад дар шароити тағйирёбандаи ҷаҳони муосир ҳувияти миллии худро ҳифз намояд. Аз ин рӯ, таваҷҷуҳ ба омӯзиши таърихи пурифтихори халқи тоҷик, гиромидошти мероси ниёгон, эҳтиром ба забони давлатӣ ва тарбияи насли ҷавон дар рӯҳияи ватандӯстиву худшиносӣ аз вазифаҳои муҳимми ҷомеаи муосир ба ҳисоб меравад.

Дар ин раванд, нақши ҷавонон ҳамчун неруи созанда ва пешбарандаи ҷомеа ниҳоят муҳим аст. Ҷавонон бояд бо донишҳои муосир, ҷаҳонбинии васеъ, маърифати ҳуқуқӣ, тафаккури созанда ва масъулияти баланди шаҳрвандӣ дар рушди давлат саҳм гузоранд. Муҳим аст, ки насли ҷавон арзиши истиқлолият, сулҳу субот ва ваҳдати миллиро дарк намуда, барои ҳифзи ин дастовардҳои таърихӣ омода бошад.

Масъалаи тарбияи кадрҳои соҳибмаърифат, соҳибкасб ва дорои ҷаҳонбинии муосир дар ин раванд мавқеи махсус дорад. Зеро ояндаи ҳар як давлат на танҳо бо захираҳои табиӣ ва имкониятҳои иқтисодӣ, балки бо неруи зеҳнӣ, сатҳи дониш ва қобилияти эҷодии шаҳрвандони он муайян карда мешавад.

Маҳз бо дарназардошти ин воқеият, рушди соҳаи маориф ва илм яке аз самтҳои муҳимми сиёсати иҷтимоии давлат маҳсуб меёбад. Бунёди муассисаҳои таълимӣ, беҳтар намудани заминаи моддию техникии онҳо, ҷорӣ намудани усулҳои муосири таълим, дастгирии омӯзгорону олимон ва фароҳам овардани имкониятҳои мусоид барои таҳсили ҷавонон ба ташаккули ҷомеаи донишбунёд мусоидат менамояд.

Дар шароити рушди босуръати илму техника, рақамикунонии иқтисодиёт ва ворид гардидани технологияҳои нав зарурати омода намудани мутахассисони рақобатпазир боз ҳам бештар мегардад. Омӯзиши илмҳои дақиқу табиатшиносӣ, технологияҳои иттилоотӣ, зеҳни сунъӣ, барномасозӣ, муҳандисӣ ва ихтисосҳои техникӣ бояд ба талаботи замон мутобиқ карда шавад. Зеро маҳз мутахассисони соҳибдонишу соҳибтаҷриба метавонанд дар рушди саноат, энергетика, нақлиёт, сохтмон ва дигар соҳаҳои иқтисоди миллӣ саҳми воқеӣ гузоранд.

Дар ин замина, муассисаҳои таҳсилоти миёнаи касбӣ низ ҳамчун зинаи муҳимми низоми маориф дар омода намудани мутахассисони ҷавобгӯ ба талаботи бозори меҳнат масъулияти баланд доранд. Аз ҷумла, фаъолияти Муассисаи давлатии таълимии «Коллеҷи техникии Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи академик М. Осимӣ» ба омода намудани мутахассисони соҳаҳои техникӣ, рушди тафаккури муҳандисӣ, ташаккули малакаҳои амалӣ ва баланд бардоштани сатҳи касбияти ҷавонон равона гардидааст.

Мо, ҳамчун намояндагони соҳаи маориф, бояд дарк намоем, ки саҳми муассисаҳои таълимӣ дар таҳкими давлатдории миллӣ пеш аз ҳама тавассути тарбияи мутахассисони соҳибкасб, ватандӯст, масъулиятшинос ва дорои ҷаҳонбинии васеъ зоҳир мегардад. Ҳар як дарси босифат, ҳар як ташаббуси илмӣ, ҳар як ихтироъ ва ҳар як мутахассиси омодашуда метавонад дар пешрафти ҷомеа нақши муассир гузорад.

Аз ин лиҳоз, таҷлили Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон барои аҳли маориф низ аҳаммияти махсус дорад. Ин сана моро водор месозад, ки дар баробари арҷгузорӣ ба арзишҳои давлатдорӣ, масъулияти касбӣ ва шаҳрвандии худро дар назди насли наврасу ҷавон амиқтар дарк намоем. Вазифаи мо танҳо додани дониш нест, балки тарбияи шахсиятҳои соҳибмаърифат, дорои тафаккури мустақил, эҳтиромгузор ба қонун ва омода ба хизмати содиқона ба Ватан мебошад.

Дар баробари дастовардҳо, ҷаҳони муосир бо мушкилоту таҳдидҳои гуногун, аз ҷумла низоъҳои мусаллаҳона, ифротгароӣ, терроризм, ҷиноятҳои фаромиллӣ, таҳдидҳои иттилоотӣ ва тағйирёбии иқлим рӯ ба рӯ мебошад. Ин вазъият аз ҳар як давлат тақозо менамояд, ки сиёсати оқилона, масъулияти баланди роҳбарӣ ва ҳамкории созандаи ҷомеаро таъмин намояд.

Барои Тоҷикистон, ки роҳи душвори расидан ба сулҳу суботро тай кардааст, ҳифзи ваҳдати миллӣ ва оромии ҷомеа аҳаммияти ҳаётан муҳим дорад. Мо бояд аз сабақҳои таърихӣ хулосаи зарурӣ бароварда, нагузорем, ки тафриқа, бетафовутӣ ва ихтилофҳои сунъӣ ба ҳамдигарфаҳмии ҷомеа таъсири манфӣ расонанд. Эҳтироми қонун, таҳаммулпазирӣ, эҳтироми ҳуқуқу озодиҳои инсон ва масъулияти шаҳрвандӣ бояд асоси муносибатҳои ҷамъиятӣ қарор гиранд.

Дар ин замина, Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун санаи муҳими сиёсӣ моро ба андешаи амиқ дар бораи арзиши истиқлолият, нақши ниҳодҳои конститутсионӣ ва масъулияти ҳар як шаҳрванд дар назди давлату миллат ҳидоят менамояд.

Моҳияти ин рӯзро набояд танҳо дар баргузории чорабиниҳои идона ва ҳамоишҳои сиёсӣ маҳдуд кард. Муҳимтар аз ҳама, он бояд барои омӯзиши таърихи давлатдории миллӣ, таҳкими маърифати ҳуқуқӣ, баланд бардоштани ҳисси ватандӯстӣ ва ташаккули муносибати масъулона ба ояндаи мамлакат замина гузорад.

Дарки дурусти нақши Президент дар низоми давлатдорӣ ҳамзамон маънои дарки масъулияти конститутсионӣ, эҳтиром ба қонун ва зарурати иштироки фаъолонаи шаҳрвандон дар ҳаёти ҷомеаро дорад. Зеро давлатдории устувор танҳо дар натиҷаи фаъолияти ҳамоҳанг ва масъулиятноки ҳамаи ниҳодҳо ва шаҳрвандон ташаккул меёбад.

Имрӯз, ки Тоҷикистон ба марҳилаи нави рушди худ ворид гардидааст, масъалаи ҳифзи дастовардҳои истиқлолият ва фароҳам овардани заминаҳои мусоид барои ояндаи наслҳои ҷавон аҳаммияти хосса пайдо мекунад. Барои расидан ба ин ҳадафҳо зарур аст, ки ҳар як шаҳрванд дар доираи касбу фаъолияти худ масъулиятшинос бошад, ба донишомӯзӣ ва меҳнати созанда арҷ гузорад, манфиатҳои давлату миллатро эҳтиром намояд ва дар ободонии Ватан саҳм гузорад.

Боиси таъкид аст, ки давлатдорӣ раванди доимии созандагӣ буда, таҳкими он аз фаъолияти ҳаррӯза, эҳтироми арзишҳои миллӣ, риояи меъёрҳои ҳуқуқӣ ва масъулияти шаҳрвандон вобастагии калон дорад. Истиқлолият танҳо бо эълони соҳибихтиёрӣ ҳифз намегардад, балки тавассути рушди иқтисодӣ, таҳкими иқтидори мудофиавӣ, боло бурдани сатҳи маърифати ҷомеа, рушди илму маориф ва таъмини суботи сиёсӣ устувор мегардад.

Аз ин рӯ, ҳар як сокини мамлакат, новобаста аз касбу вазифа, бояд худро дар назди сарнавишти давлат ва ояндаи миллат масъул шуморад. Ин масъулият дар меҳнати софдилона, муносибати ҷиддӣ ба вазифа, эҳтиром ба арзишҳои миллӣ, тарбияи насли оянда ва саҳмгузорӣ дар рушди ҷомеа таҷассум меёбад.

Дар маҷмӯъ, Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон моро ба гиромидошти таърихи давлатдории навини кишвар, омӯзиши сабақҳои солҳои душвори истиқлолият, арҷгузорӣ ба сулҳу ваҳдати миллӣ ва дарки масъулияти таърихӣ дар назди ояндаи Ватан раҳнамоӣ мекунад. Ин сана имконият медиҳад, ки мо ба роҳи тайкардаи мамлакат назар афканда, дастовардҳо ва вазифаҳои дарпешистодаро воқеъбинона арзёбӣ намоем.

Мо бояд сулҳу субот, ваҳдати миллӣ ва истиқлолияти давлатиро ҳамчун арзишҳои бебаҳои миллӣ ҳифз намуда, барои таҳкими минбаъдаи пояҳои давлатдорӣ тамоми неру ва имкониятҳои худро сафарбар созем. Зеро ояндаи дурахшони Тоҷикистон аз масъулият, дониш, меҳнати созанда ва садоқати ҳар яки мо ба Ватани азизамон вобаста мебошад.

Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон пеш аз ҳама рамзи эҳтиром ба ниҳоди президентӣ, арзишҳои давлатдории миллӣ ва масъулияти шаҳрвандӣ дар назди сарнавишти Тоҷикистони соҳибистиқлол мебошад.

Бо чунин дарки масъулияти таърихӣ ва эҳсоси баланди ватандӯстӣ мо бояд дар роҳи таҳкими истиқлолияти давлатӣ, ваҳдати миллӣ, рушди илму маориф ва ободии Тоҷикистони азиз саҳми арзандаи худро гузорем.

Низомзода Зокирҷон Мукарам, директори МДТ Коллеҷи техникии ДТТ ба номи академик М. Осимӣ