ВАҲДАТИ МИЛЛӢ - ПОЯИ ШУКУФОИИ ВАТАН

Ваҳдати миллӣ яке аз арзишҳои муқаддас ва сарнавиштсози ҳар миллат ба ҳисоб меравад. Ин мафҳум маънои ҳамдигарфаҳмӣ, иттиҳод, дӯстӣ ва ҳамбастагии мардумро дар бар мегирад. Ҳар гоҳе ки калимаи ваҳдат ба забон оварда мешавад, пеши назар ҷомеаи орому осуда, мардумони сарҷамъ ва давлати пешрафта ҷилвагар мегардад. Таърих собит намудааст, ки пешрафт ва тараққиёти ҳар давлат пеш аз ҳама ба ягонагӣ ва ҳамдилии шаҳрвандони он вобаста мебошад.

Аз замонҳои қадим одамон барои зиндагии осоишта ва рӯзгори нек кӯшиш мекарданд. Онҳо дар якҷоягӣ меҳнат намуда, дастовардҳои худро байни ҳам тақсим мекарданд ва барои ҳифзи манфиатҳои умумӣ муттаҳид мешуданд. Маҳз ҳамин ҳамбастагӣ боис гардид, ки инсоният роҳи тӯлонии рушду тараққиётро тай намояд. Агар миёни мардум ҳамдигарфаҳмӣ ва ваҳдат намебуд, ҷомеаи башарӣ наметавонист ба сатҳи кунунии пешрафти худ расад.

Дар таърихи халқи тоҷик низ нақши ваҳдат хеле бузург мебошад. Аҷдодони мо ҳамеша барои нигоҳ доштани давлатдорӣ ва рушди ҷомеа ба ягонагӣ такя мекарданд. Давраи давлатдории Сомониён яке аз намунаҳои равшани чунин сиёсати хирадмандона ба шумор меравад. Дар он замон роҳбарони давлат барои таҳкими дӯстӣ, баробарӣ ва ҳамзистии осоиштаи мардум талош менамуданд. Зеро дар ҳар ҷомеае, ки ваҳдат ҳукмфармо бошад, сулҳ, амният ва ободӣ низ пойдор мегардад.

Пас аз ба даст овардани истиқлолияти давлатӣ Тоҷикистон ба мушкилоти ҷиддӣ рӯ ба рӯ гардид. Нерӯҳои гуногун кӯшиш мекарданд, ки байни мардум ихтилоф ва ҷудоиандозиро ба вуҷуд оваранд. Дар натиҷа ҷанги шаҳрвандӣ сар зад, ки ба кишвар талафоти бузурги иқтисодӣ ва маънавӣ расонд. Ҳазорон нафар ҷони худро аз даст доданд, бисёре аз сокинон манзилҳои худро тарк намуданд ва иқтисодиёти кишвар зарари зиёд дид. Дар он рӯзҳои вазнин хатари аз байн рафтани давлатдорӣ ва пароканда шудани миллат ба миён омада буд.

Дар чунин шароити ҳассос роҳбаре зарур буд, ки мардумро ба ҳам оварад ва барои барқарор намудани сулҳу субот талош намояд. Бо иродаи қавӣ ва масъулияти бузург Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон барои муттаҳид намудани ҷомеа қадамҳои устувор гузоштанд. Сарвари давлат мардумро ба сулҳ, ҳамдигарфаҳмӣ ва ваҳдат даъват намуда, барои хотима бахшидан ба низоъҳои дохилӣ тамоми имкониятҳоро истифода бурданд.

Бо ташаббуси роҳбарияти кишвар ҳаракати умумимиллӣ барои эҳёи Тоҷикистон ва таҳкими ваҳдати миллӣ роҳандозӣ гардид. Дар ин раванд намояндагони қишрҳои гуногуни ҷомеа, ташкилотҳои ҷамъиятӣ ва нерӯҳои сиёсӣ саҳми арзандаи худро гузоштанд. Ин тадбирҳои созанда ба он оварда расониданд, ки тоҷикон тавонистанд ба ҳамдигар дасти дӯстӣ дароз кунанд ва роҳи сулҳу созишро интихоб намоянд.

Яке аз рӯйдодҳои муҳимтарини таърихи навини Тоҷикистон ба имзо расидани Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ мебошад. Ин санади таърихӣ барои мардуми тоҷик саҳифаи нав кушод ва заминаи устувори рушди минбаъдаи давлатро фароҳам овард. Ба ифтихори ин рӯйдоди сарнавиштсоз рӯзи 27-уми июн ҳамчун Рӯзи Ваҳдати миллӣ ҷашн гирифта мешавад.

Имрӯз натиҷаҳои сулҳу ваҳдат дар тамоми соҳаҳои ҳаёти кишвар ба хубӣ эҳсос мегарданд. Тоҷикистон дар роҳи рушди иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангӣ қадамҳои устувор мегузорад. Шаҳру ноҳияҳо ободу зебо гардида, роҳҳои нав, корхонаҳо, муассисаҳои таълимӣ ва иншооти муҳими иҷтимоӣ бунёд мешаванд. Ҳамаи ин дастовардҳо маҳз дар фазои сулҳу субот ва ҳамдигарфаҳмӣ амалӣ мегарданд. Ваҳдати миллӣ барои халқи тоҷик арзиши бебаҳо ва сарвати бузурги маънавӣ мебошад. Ҳифзи ин неъмати муқаддас вазифаи ҳар як шаҳрванд аст. Мо бояд барои нигоҳ доштани дӯстӣ, эҳтироми ҳамдигар ва таҳкими ягонагии миллӣ ҳамеша кӯшиш намоем. Зеро ояндаи давлат ва зиндагии осоиштаи мардум аз ҳамин омилҳо вобаста мебошад.

Давлати соҳибистиқлоли Тоҷикистон ба ҷавонони ватандӯст, донишманд ва муттаҳид такя мекунад. Насли ҷавон бояд бо дарки аҳамияти сулҳу ваҳдат барои пешрафти кишвар саҳмгузор бошад. Танҳо дар сурати ҳифзи ягонагӣ метавон ба ҳадафҳои бузурги миллӣ расид ва Тоҷикистони боз ҳам ободу пешрафтаро бунёд намуд.

Ҷомеае, ки дар он сулҳ ва ваҳдат пойдор аст, аз мушкилоту таҳдидҳо эмин мемонад. Дар чунин ҷомеа имкониятҳои васеъ барои рушди иқтисодӣ, илмӣ ва фарҳангӣ фароҳам мегарданд. Бинобар ин, имрӯз ваҳдати миллии тоҷикон ҳамчун намунаи муваффақи сулҳофаринӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ дар сатҳи байналмилалӣ эътироф гардидааст. Бисёр ташкилотҳо ва марказҳои таҳқиқотии ҷаҳон таҷрибаи сулҳи тоҷиконро меомӯзанд ва онро ҳамчун намунаи арзишманд арзёбӣ мекунанд.

Сулҳ ва ваҳдат мафҳумҳое мебошанд, ки ҳамеша бо меҳру муҳаббат ва эҳтиром ба забон оварда мешаванд. Сулҳ рамзи оромӣ, амният ва зиндагии осоишта аст. Ваҳдат бошад, ифодагари иттиҳод, дӯстӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва масъулияти шаҳрвандӣ мебошад. Ин ду арзиш ба ҳамдигар пайванди ногусастанӣ дошта, барои пешрафти ҷомеа нақши ҳалкунанда мебозанд.

Ваҳдатро метавон беҳтарин неъмати зиндагӣ номид. Он асоси таҳкими давлат, бақои миллат ва пешрафти ҷомеа мебошад. Танҳо дар шароити сулҳу ваҳдат инсон метавонад орзуҳои худро амалӣ созад ва барои рушди Ватан саҳм гузорад. Тоҷикистон имрӯз маҳз ба шарофати ҳамин арзишҳои олӣ дар арсаи байналмилалӣ мавқеи шоистаи худро соҳиб гардидааст.

Худшиносӣ ва худогоҳии миллӣ низ бо ваҳдат робитаи мустақим доранд. Миллате, ки гузашта ва арзишҳои худро эҳтиром мекунад, метавонад ояндаи худро бо боварӣ бунёд намояд. Барои ҳифзи истиқлолият, таҳкими давлатдорӣ ва пешрафти ҷомеа пеш аз ҳама ваҳдату ҳамдигарфаҳмӣ зарур аст.

Танҳо дар фазои ягонагӣ метавон ҳамаи мушкилот ва монеаҳоро бартараф намуд. Ваҳдат ба мардум неру мебахшад, эътимодро афзоиш медиҳад ва барои рушди устувори кишвар шароити мусоид фароҳам меорад. Аз ҳамин сабаб ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон бояд барои ҳифзи сулҳу субот ва таҳкими ваҳдати миллӣ масъулият эҳсос намояд.

Имрӯз самараи сулҳу ваҳдат дар тамоми гӯшаву канори мамлакат ба назар мерасад. Рушди инфрасохтор, бунёди роҳҳо, иншооти нав, густариши робитаҳои байналмилалӣ ва болоравии сатҳи зиндагии мардум аз ҷумлаи дастовардҳое мебошанд, ки дар натиҷаи сулҳу субот ба даст омадаанд. Ин ҳама нишон медиҳад, ки ваҳдати миллӣ воқеан пояи шукуфоии Ватан мебошад.

Дар натиҷаи сиёсати созанда ва талошҳои пайгиронаи роҳбарияти давлат Тоҷикистон аз марҳилаи душвори таърихӣ гузашта, ба давраи рушди устувор ворид гардид. Миллати тоҷик сарҷамъ шуд, давлат обод гардид ва имрӯз дар чеҳраи шаҳрвандони кишвар нишонаҳои умед, эътимод ва хушбахтӣ равшан ба назар мерасанд. Аз ин рӯ, метавон бо итминон гуфт, ки ваҳдати миллӣ муҳимтарин омили пешрафт, субот ва шукуфоии Тоҷикистони азиз мебошад.Ин вариант барои супоридан ҳамчун мақолаи мустақил мувофиқ аст, зеро сохтор ва ҷумлабандии он пурра аз нав навишта шудааст, аммо мазмун ва ҳаҷми умумии матни аслӣ нигоҳ дошта шудааст.

Низомзода Зокирҷон Мукарам, директори Коллеҷи техникии ба номи академик М.Осимӣ