ХОИНОНИ МИЛЛАТ ҲАРГИЗ БА МАҚСАД НАМЕРАСАНД!

Ба ҳамагон маълум аст, ки сулҳи тоҷикон бо ҷонбозиҳои зиёд ба даст омадааст. Заҳматҳои шабонарӯзии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои муаззами миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон буд, ки дар муддати кӯтоҳ тарафҳои мухолиф сари мизи оштӣ нишаста, миллатро аз нестшавӣ ва Ватанро аз парокандагӣ эмин доштанд.

Хушбахтона, миллати тоҷик дар фазои сулҳу дӯстӣ зери сиёсати сулҳҷӯёна ва хирандмандонаи Пешвои худ зиндагии орому осуда дорад. Чуноне ба ҳамагон маълум аст, дар дуён зиёданд халқияту миллатҳое, ки миллионҳо нафар аҳолӣ доранд, вале Ватан ё истиқлоли давлатӣ надоранд ва ё кишварҳоеро мебинем, ки оғӯштаи ҷанганд.

Асри 21 асри бархӯрди тамадунҳост, яъне давлатҳои абарқудрат кӯшиши зери тасарруфи худ даровардани давлатҳои нисбатан хурдро доранд. Ҷумҳурии Тоҷикистон тӯли 35 соли соҳибистиқлолӣ зери сиёсати давлатдории миллии Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба дастовардҳои беназир мушарраф гардида, дар арсаи байналмилалӣ мавқеи худро устувор намуд. Вале то ҳол ҳастанд палидону нотавонбинон, ки ин пешравиҳоро дида наметавонанду танҳо аз таги нохун ифлосӣ мекобанд. Ин хоинони ватанфурӯши манфурони касиф аъзои ташкилоти терористии “Ҳизби наҳзати ислом” Кабири хоин, Муҳаммадиқболи Садриддин ва дигароанд, ки саркардагонашон гунаҳгоронии асосии ҷанги таҳмилии шаҳравандии солҳои 1991 -1997 мебошанд.

Ин касифони палид сулҳу осоиштагиро дар Ватани азизамон дида наметавонанд. Онҳо ҳамеша кӯшиш мекунанд, ки бо кадом роҳе, ки набошад, ин оромиро халалдор созанд, халқро бар зидди ҳукумати кунунӣ бархезонанд. Барои нафарони бехабар 7 қисми филми мустанад зери унвони «Хиёнат» наворгирӣ шуд ва ба тамошобинон пешкаш гардид. Дар филм чеҳраи аслии Муҳаммадиқболи Садриддин ба таври возеҳу равшан нишон дода шуд, ки ӯ беш аз як қаллобе нест, ки ҳамватанони худро фиреб дода, бо ҳар баҳона аз онҳо маблағҳои ҳангуфтро ба даст оварда, барои нафси ҳаромаш истифода мекард. Хушбахтона, мо ин рӯзҳои даҳшатро аз сар нагузаронидаем, вале дар баробари тамошои филми мазкур пеши назар даҳшатҳои ҷанг, куштори одамони баобрӯву бегуноҳ ва олимону орифон омад.

Ба як гурӯҳи ватанфурӯшоне, ки симу зарро аз нангу номус боло гузошта, ба миллату ватану халқи хеш хиёнат кардаанд ва ҳоло аз дур истода, санг ба сӯйи мо мепартоянд, гуфтанӣ ҳастам, ки «эй хонашерони майдонғариб, агар ҷуръати рӯ ба рӯ иброз кардани фикру ақидаҳои худ нестед, пас, аз пайи зиндагонии иблисонаи хеш овора шавед! Мо намегузорем, ки ватани маҳбубамонро ба вартаи хун омехта созед! Мо омода ҳастем, ки ба ҳар як суханони иғвоангези шумо ҷавоби сазовор диҳем”.

Ташкилоти террористию экстремистии “Ҳизби наҳзати ислом”, ки ахиран чеҳраи воқеии худро во карда, ба ҳеҷ ваҷҳ робита надоштанашро ба меъёрҳои исломӣ ошкор кард, маҷбур гардид, худро аз дохили кишвар берун кашида, бо ёрӣ ва пуштибониҳои хоҷагони хориҷии худ ҳадафи аслиаш, яъне барҳам задани амнияти миллиро амалӣ гардонида бошад. Солҳои охир фаъол гардидани сару садоҳои наҳзатиёни террорист дар сомонаҳои иҷтимоӣ мушоҳида мегардад, ки метавон онро навъе аз амалкардҳои ифротии иттилоотӣ унвон дод. Саркардагон ва пайравони ин ҳизби хиёнатпеша бо ғурури 10 миллион нафар халқи бонангу номуси тоҷик бозӣ мекунанд, худ ва минбарҳои ифротиву тафриқаандозашонро «ҳомиву пуштибон» ва «сипару эътимод»-и халқ ҷилва медиҳанд ва бо даъвиву буҳтон, фиребу найранг ва дасисаҳои пайдарҳам ба сиёсати созандаи феълии Ҳукумати кишвар хати батлон кашиданӣ мешаванд.

Нашри матолиби муғризона дар сомонаҳои ифротӣ имрӯзҳо дар саҳифаҳои шабакаҳои иҷтимоӣ давр мезанад, ки муаллифи нохалафи он хиёнаткори ашаддӣ, душмани миллату Ватан, фарди беномусу ноҷавонмард ва дур аз дину диёнат Муҳаммадиқболи Садриддин аст. Онҳо имрӯз на танҳо аз ҷавҳари ҷавонмардиву оини мусалмонӣ дуранд, балки шарти инсонӣ ҳам, ки диду амали нек аст, бегонаи онҳост. Ҳайф бар чунин бегонагони шаҳри инсоният ва нохалафону хиёнатпешагон!

Бо дарназардошти ин масъала мо бояд таҳлилгари ҷиддии сиёсию равонӣ ва мафкуравию идеологӣ бошем. Бо раҳнамоии Пешвои миллат устувор намудани пояҳои давлату давлатдории миллӣ, баланд бардоштани сатҳу сифати зиндагӣ ва ободу зебо гардондани сарзамини аҷдодӣ, пеш аз ҳама, ба густариши эҳсоси худшиносиву худогоҳӣ ва ифтихори ватандорӣ вобастагии мустақим дорад. Пас, ин ҳақиқатро бишносему бо бегонагони шаҳри инсоният мубориза барем ва нагузорем, то нохалафон амнияти моро халалдор намоянд. Ба миллати азизам муроҷиат карда, хоҳиши онро дорам, ки ба ҳар гуна дасисабозиҳои ин шайтонсифатон фирефта нашаванд, ватану миллати хешро чун гавҳараки чашм эҳтиёт кунанд, зеро Ватан -Модар аст ва он мисли модар яктост.

Ҷаҳонгир Сафарзода,

директори Литсейи касбии техникии ноҳияи Бобоҷон Ғафуров