Эмомалӣ Раҳмон

Наврӯз, ки ҳамасола рӯзи 21-уми март таҷлил мегардад, на танҳо оғози соли нави ориёӣ барои тоҷикон ва дигар халқҳои минтақа мебошад, балки рамзи эҳёи табиат, шодобии инсон ва муттаҳидии ҷомеа ба ҳисоб меравад. Ин ҷашни бостонӣ аз ҳазорсолаҳо то имрӯз ҳамчун ҷузъи муҳими фарҳанг ва анъанаҳои миллӣ рушд ёфта, дар замони муосир ҳамчун Рӯзи байналмилалии Наврӯз шинохта шудааст.

Яке аз хусусиятҳои беназири Наврӯз арзишҳои иҷтимоӣ ва маънавии он мебошад. Дар ин рӯз одамон ба дӯстӣ, меҳрубонӣ ва ҳамкории созанда даъват карда мешаванд. Оилаҳо гирди ҳам ҷамъ омада, хешу табор ва дӯстони худро аёдат мекунанд, анъанаҳои қадимии худро эҳё менамоянд ва ба ҷавонон меомӯзонанд, ки дӯстӣ ва ҳамдигарфаҳмиро чун арзиши муҳими зиндагӣ қадр намоянд. Ин амалҳо на танҳо пайвандҳои оилавиро мустаҳкам мекунанд, балки муттаҳидии ҷомеаро низ тақвият мебахшанд.

Аз нигоҳи табиатшиносӣ, Наврӯз рамзи эҳёи муҳити зист мебошад. Бо фаро расидани баҳор барфҳо об мешаванд, замин сарсабз мегардад ва табиат ба зиндагии нав оғоз мекунад. Наботот месабзад ва ҳайвонот аз хоби зимистона бедор мешаванд. Ин раванд ба инсон низ таъсири рӯҳию равонӣ расонида, эҳсоси навшавӣ ва нерӯи тоза мебахшад. Ҳамоҳангии инсон бо табиат рамзи устувории ҳаёт ва идомаи анъанаҳои фарҳангӣ мебошад, ки аз насл ба насл интиқол меёбанд.

Дар замони муосир таҷлили Наврӯз бо дастгирии давлатҳо ва ҷомеаи ҷаҳонӣ ҳамчун ҷашни байналмилалӣ эътироф шудааст. Ин рӯйдод на танҳо фарҳанг ва расму оинҳои халқҳои гуногунро муаррифӣ мекунад, балки барои рушди сайёҳӣ, таҳкими робитаҳои байнидавлатӣ ва густариши ҳамдигарфаҳмӣ низ замина фароҳам меорад. Дар бисёр кишварҳои ҷаҳон фестивалҳо ва чорабиниҳои фарҳангии Наврӯз баргузор мегарданд, ки дар онҳо намунаҳои санъат, ҳунарҳои мардумӣ ва фарҳанги миллӣ ба намоиш гузошта мешаванд.

Дар баробари ин, Наврӯз ҷузъи муҳими тарбияи маънавӣ ва фарҳанги миллӣ ба ҳисоб меравад. Ин ҷашн инсонро ба эҳсоси ҳамдилӣ ва ҳамраъйӣ водор намуда, арзишҳои умумибашарӣ — дӯстӣ, меҳрубонӣ, бахшиш ва ҳамкориро тақвият мебахшад. Дар ин замина, Наврӯз ҳамчун воситаи муҳими таҳкими фарҳанги миллӣ ва густариши робитаҳои дӯстонаи байни халқҳо нақши муассир мебозад.

Бо дарназардошти шароити муосир ва таҳаввулоти ҷаҳонӣ, таҷлили Наврӯз метавонад ҳамчун майдони ҳамкории фарҳангӣ ва мубодилаи таҷрибаҳо байни кишварҳо истифода шавад. Ин ҷашн нишон медиҳад, ки ҳифзи фарҳанг ва анъанаҳои миллӣ на танҳо барои нигоҳ доштани мероси гузашта, балки барои эҷоди муҳити созанда ва таҳкими ҳамдигарфаҳмии байни халқҳо низ аҳамияти бузург дорад.

Қобили қайд аст, ки Наврӯз танҳо як рӯйдоди суннатӣ нест, балки рамзи эҳёи табиат, тарбияи маънавӣ ва муттаҳидии ҷомеа мебошад. Тавассути таҷлили ин ҷашн наслҳои оянда метавонанд арзишҳои фарҳангии худро ҳифз намуда, эҳсоси масъулият нисбати муҳити зист ва ҷомеаро бештар дарк намоянд. Наврӯз ҳамчун ҷузъи муҳими фарҳанг ва анъанаҳои миллӣ ҳамеша арзиши худро нигоҳ дошта, барои рушди маънавӣ ва иҷтимоии ҷомеа таъсири созанда хоҳад дошт.

Фаррухи Набӣ Ёрзода, мудири кафедраи экология ва фанҳои табиию риёзии Коллеҷи муҳандисию омӯзгории шаҳри Душанбе